Gewoon mooi

Voor de laatste keer verse koffie met brioche van Paolo vanochtend en toen ingepakt en al richting het autoveer naar Santa Chiara, de vervoershub van Venetië. Het was nog even spannend of onze kaartjes nog geldig waren voor dit veer want nergens werd duidelijk of deze voor 3 dagen of voor 72 uur geldig waren. Bij de controle bleek gelukkig alles in orde en konden we weer rustig ademhalen. We zagen Venetië nog een laatste maal aan ons oog voorbij trekken … nog een laatste keer een blik op de Brug der Zuchten, en met eenzelfde Zucht van Weemoed nemen we afscheid.

Aangekomen op de terminal kom je in een wervelwind van logistiek terecht. Fietspaden zijn pas als allerlaatste op het netvlies van de planners terecht gekomen en dat merk je aan het feit dat ze willekeurig ontstaan en met dezelfde willekeur weer niet bestaan. Ook is er volstrekt geen pijl op te trekken of een fietspad nu links of rechts van de weg hoort te liggen en dat wisselt soms per 100 meter. Uiteindelijk kwamen we op de grote dijk (of is het een brug?) die Venetië met het vasteland verbindt. Ongelooflijk wat een verkeersader is dit. Samen met joggers en ander fietsers deel je de dijk met een vierbaans autoweg waarover een stoet van auto’s, lijnbussen, touringcars en zelfs een tram richting Venetië trekt en daarnaast nog eens de treinen. Boven ons dalen vliegtuigen met het landingsgestel al omlaag richting vliegveld. Allemaal brengen ze op deze zondagochtend mensen naar de stad, grotendeels toeristen natuurlijk.

Na een paar kilometer laten we deze hectiek achter ons en rijden door het vasteland-deel van deze uitgestrekte stad om vervolgens langs rivieren en kanalen over dijkweggetjes richting Padova (Padua) te fietsen. We hebben deze dag, behalve de laatste 2 kilometer, eigenlijk permanent in de bebouwde kom gefietst, maar wel langs leuke weggetjes. Er liggen enorm veel oude villa’s langs deze weg maar het merendeel is in zwaar vervallen staat. Ooit moet dit een sjieke omgeving geweest zijn. In Padova hebben we geluncht (tja, je blijkt ook in Italie gewoon matig te kunnen eten) en daar ontvouwde zich het mysterie waarom de hotelprijzen in deze stad zo exorbitant hoog waren: vanavond is er een optreden van Iron Maiden en de hele stad is vol met oude hippies met een Iron Maiden t-shirt aan. Verder trakteert deze stad ons, naast enkele prachtige bouwwerken, op een fikse plensbui die we even onder een afdak en boom uitzitten. Daarna weer gewoon verder op wegen en dijken die ook in Nederland hadden kunnen liggen, gewoon mooi, maar voor ons niet bijzonder.

Onze camping daarentegen is weer uniek: een agriturismo ecologische camping waar ze eigen gemaakt bier verkopen (lekker !!), een zwembad hebben, vegetarisch eten maken, en goed sanitair hebben (lees: geen hurktoiletten, zoals in Venetië). Dat maakt een heleboel goed. 

Deze avond kwam Dora naast ons staan. Ze kwam aanlopen op hoge hakken met een (baby)buggy. In de buggy lag geen baby maar al haar spullen. Dat vroeg om uitleg. Dora blijkt een fundraising-walk te maken van Barcelona (haar geboorteplaats) naar Roemenië om aandacht te vragen voor women-trafficking. Haar doel is om 3000 km (!!) te lopen en daarmee geld op te halen voor een fonds dat trafficking van met name oost-Europese vrouwen probeert tegen te gaan. Wat een ongelooflijk dappere en stoere vrouw is dit. Ze kan best nog wat (financiële en social media-) support gebruiken dus daarom zijn we zo vrij om haar GoFundMe pagina hier te pushen: https://gofund.me/16bd9fe0. (op insta: alcover.project)

Trusten!