Venice is like eating an entire box of chocolates in one go…

(quote van Truman Capote)

We komen net terug van onze tweede dag in Venetïë. Wat een beleving was dat … Zoals gezegd is dit voor Ellen en mij de eerste keer dat we Venetië bezoeken dus een heleboel zaken die voor ons nieuw zijn (waren) zullen voor anderen gesneden koek zijn. Maar omdat we dit ook voor onszelf opschrijven maken we natuurlijk toch een verslag.

Het begon gisteren met het uitzoeken hoe het openbaar vervoer hier werkt, daar moet je even inkomen. We namen een waterbus vanaf het eiland Lido, waar de camping ligt, naar San Marco, want dat leek ons wel een goed punt om in Venetië te beginnen. Het was druk zoals te verwachten maar niet overdreven druk zoals we gevreesd hadden. Het paleis van de Doge en de basiliek waren indrukwekkend maar we hebben ze niet van binnen gekeken. Omdat we maar twee dagen hebben besloten we om de eerste dag de stad zonder plan een beetje op te snuiven en de tweede dag (vandaag) een paar musea te bezoeken. Dus zaterdagochtend hebben we heerlijk rondgestruind tot aan de Rialto brug. Heel bijzonder om deze stad van stegen en kanalen zo mee te maken, je kijkt je ogen uit. We snappen nu wel waarom Venetie zo’n toeristen-trekker is, het is ook gewoon een unieke prachtig mooie stad. Na de lunch besloten we om de benen&knieën wat te sparen en zijn we met de waterbus het Canal Grande op en neer gevaren (we hebben een 72 uurs kaart gekocht dus we kunnen zo veel bussen nemen als we willen). Rondom de toeristische hoogtepunten is het inderdaad een drukte van jewelste, zowel met toeristen als winkeltjes die iets aan toeristen willen verkopen (vooral Venetiaanse maskers en glas) maar daarbuiten kom je ook in rustige steegjes. Als ze té rustig worden dan zit je meestal op een doodlopend stuk (voortschrijdend inzicht).

Vandaag gingen we met een strakker regime aan de slag: 1,5 uur lopen en dan 1,5 uur pauze. Om te beginnen gingen we via de oostkant bij Ospedale het eiland op om een bezoek te brengen aan het Palazzo van de familie Grimani. Die hebben een leuk optrekje laten bouwen een paar honderd jaar geleden en hebben toen generaties lang verzamelingen opgebouwd van van alles en nog wat: er was een soort ‘wunderkammer’ (rariteiten kabinet), en ook prachtige fresco’s en beelden uit de oudheid waren te zien. Direct daarna de inplande rust met lunch. Toen met de waterbus naar het palazzo van Rezzonico. Ook weer rijke Venetianen die een mooi pand hadden achtergelaten, het volledige interieur is niet origineel uit de familie-erfenis maar er zijn ad hoc verzamelingen van kunst uit de zeventiende en achtiende eeuw tentoongesteld. Het was geen topklasse (we zijn als Hollanders best verwend wat betreft schilders uit die tijd) maar het gebouw was indrukwekkend genoeg. En het was ook leuk om eens de binnenkant te bekijken van al die palazzo’s die je hier ziet.

Toen weer even de benen gestrekt en daarna door naar een tentoonstelling van Thomas Schütte in de Punta della Dogana, een prachtig gebouw wat recent volledig gerestaureerd is en nu als contemporary art-museum in gebruik is. Aansluitend opnieuw pauzeren, dit keer in een gezellige studentikoze kroeg met lekker eten. Hierna ging de knie van Ellen toch protesteren en zijn we met zonsondergang terug naar ‘ons’ eiland Lido gegaan.

Venetië is een bijzonder ervaring, groots en pietepeuterig tegelijk. Op het water is het continu een drukte van jewelste: gondels, taxiboten, busboten, ambulances, politie, logistiek … alles gaat over het water, maar nergens merk je iets van stress. De chaos wordt omarmd door iedereen. Ook in de café’s is het een grote kakofonie van geluiden: schreeuwende obers, huilende kinderen, lawaai van de koffiemachines, kletterend servies en toch kun je een gesprek voeren. En dan ineens loop je in een steegje van nog geen meter breed (schaduw genoeg in deze stad) en hoor of zie je helemaal niets meer van de drukte - dan is de stad stil en sereen en oud en romantisch, je ziet dan hoogstens een oude dame met hondje en een boodschappentas op wielen (lees: een Venetiaanse), of een andere Venetiaan die de rustige steegjes pakken om door te kunnen lopen.

Twee dagen is natuurlijk te kort, maar wij zijn heel erg blij dat we dit hiaat in ons reis-curriculum hebben opgevuld.  

Ps de titels van de foto’s worden nog aangevuld, maar we gaan nu eerst lekker slapen ..