Dag 32, Als alle dagen zo waren…

… dan zou onze reis behoorlijk saai zijn. Maar dit soort dagen als vandaag zijn natuurlijk ook weer niet vervelend: geen druppel regen, temperaturen tussen de 20 en 25°C met zon en vooral mooie fijne fietspaden door de natuur.

Het agrarische Brabant kan mij niet echt bekoren maar vandaag reden we door de Kempen. Dat is echt een fantastisch gebied. Omdat het arme grond is, is er relatief weinig landbouw en heel veel bos. Tot mijn verbazing blijkt er zelfs in Limburg nog een stukje Kempen te liggen. Dat waren de eerste kilometers van onze dag nadat we uit Stramproy (Rooj voor insiders) waren vertrokken van de camping (die we erg zijn gaan waarderen na onze ‘bezoedelde’ ontvangst gisterenavond). We kronkelden meteen op smalle geasfalteerde paadjes door allerlei natuurgebieden en dat bleef de hele dag zo. Het werd alleen onderbroken door een route langs ‘het kanaal van Bocholt naar Herentals’. Blijkbaar zijn de kampweken begonnen voor de Chiro in België (een soort scouting) want we zagen veel - ik denk wel 20 - groepen van teenagers op de fiets vrolijk op weg naar hun kampement.

We zagen ook een pop-up koffie/bier-barretje langs de weg wat tjokvol zat met dorstige fietsers. Zo hadden we ze graag in Duitsland en Wallonië gezien. Super gezellig, dus wij konden niet anders dan ook even een pauze maken (ook al hadden we net onderweg op een bankje geluncht..) Ze zouden alleen hun alcoholvrije bier-keuze mogen uitbreiden want gewoon 0.0 pils ontbrak in het assortiment. Dus hebben we ons gewaagd aan een alcoholvrije Triple. Dat was niet vies maar we zouden er niet snel een tweede van nemen, daarvoor was de smaak te ‘typisch’. Verbaasd keken we naar alle andere fietsers die rond lunchtijd ruimschoots aan de trappist zaten. Wij krijgen altijd ‘lood in de benen’ als we tijdens het fietsen alcohol drinken, maar deze mensen kunnen daar blijkbaar veel beter tegen.

Na de middag moesten we zoals gebruikelijk een keuze maken voor een overnachtingsplek. Dit keer was er eens meer dan keuze te over, maar dat maakte het er ook niet makkelijker op. Uiteindelijk een boscamping - altijd mooi - gevonden die goed op de route lag. We bellen altijd vooraf om niet voor verrassingen komen te staan en de telefoon werd zowaar beantwoord. Het leek wel een beetje vage plek omdat ze geen website hadden, en omdat het niet duidelijk was of er een camping was of niet (er was namelijk wel een hotel en een restaurant met dezelfde naam op dezelfde locatie). Ik vroeg of er plek was op de camping voor vanavond en de mevrouw reageerde een beetje verbaasd. Eehhh, ja? zei ze. Tot hoe laat kunnen we aankomen? vroeg ik. Eehhh…  weeiknie, tot n uur of zes… ofzo? Na deze verwarrende informatie reden we nog eerst door naar de AH voor de boodschappen en gingen met spoed (het was al 10 voor 6) terug naar de camping. Aangekomen op de plek waar ook het hotel was konden we nergens een bordje zien dat wees naar een plek waar een camping zou kunnen zijn. Binnen in het hotel nagevraagd hadden ze wel ooit gehoord dat er ergens een camping zou moeten zijn, maar niemand die echt wist waar ... Wij wisten genoeg en zijn direct doorgefietst naar onze back-up camping (altijd een een back-up paraat hebben!), waar we nu staan op een veldje omringd door 7 caravans en waar we, ondanks onze 60+ status, de gemiddelde leeftijd flink naar beneden getrokken hebben.

Dat wordt een rustige nacht (hopen we).