Dag 5, (geen) slakkengang

Ons opsta ritueel is anders dan bij de meeste andere fietskampeerders op het trekkersveld. Meestal is iedereen al vertrokken als wij de ogen openen. Soms zijn er nog een paar die de tent aan het inpakken zijn maar tegen de tijd dat we aan de koffie zitten hebben we meestal een leeg veld voor onszelf. We zijn laatbloeiers zullen we maar zeggen. Maar het hele ritueel van opstaan en vertrekken ligt wel vast, dat hebben we in de loop der jaren wel goed ontwikkeld. Ronald is als eerste de tent uit, in pyjama, en zet koffie. Ellen kleedt zich aan en komt gezellig ontbijten. Daarna is het inpakken geblazen: Ronald zorgt voor de ontruiming van de binnentent: slaapzakken, luchtbedden en kussens allemaal terug in hun foedraal. Ellen pakt de ontbijtboel en de stoeltjes in en begint aan de ontmanteling van de buitentent (haring uit de grond en stormlijnen oprollen). Tussendoor tandenpoetsen en ieder ons eigen hachje inpakken, en tadaa .. inclusief ontbijt zitten we na het wakker worden na anderhalf uur op de fiets. Goed genoeg voor ons!

Vandaag was het, zelfs voor ons doen, een latertje: pas om 11:30 uur zaten we op de fiets. Heerlijk lang geslapen, want we lagen om 22 uur al in bed. De route begon aan de Moesel maar na 1 kilometer staken we over en gingen we de Saar volgen. Het begon een beetje grijs maar in de loop van de dag klaarde het op. Zowel het weer als de omgeving werden steeds zonniger. We fietsen dit keer stroomopwaarts, dus klimmen. Maar omdat de rivier voorzien is van een groot aantal stuwen en sluizen was het voornamelijk vlak en dan, vlak voor de sluis stevig klimmen naar de volgende hoogte, soms wel een meter of 20 verschil.

Het vocht van de laatste tijd is waarschijnlijk erg aantrekkelijk voor slakken want het fietspad was een grote slakken-oversteekplaats. Voor naaktslakken kenden we geen genade, die worden zonder pardon onder onze wielen geplet, maar soms zag je joekels van huisjesslakken oversteken, daar reden we met een boog omheen. (Ze zijn mooi, en bovendien schijnen ze die enge naaktslakken op te eten!)

Overal zie je nog de gevolgen van de laatste overstromingen van vorige maand. Veel modder op de weg, en troep (plastic) in de bomen en struiken aan de oevers. Het water staat nog steeds hoog. Soms is er maar een meter nodig om het fietspad in een waterfietspad te veranderen. Op sommige stukken waren ze nog bezig met herstelwerkzaamheden en waren er (perfect aangeduide) omleidingen. Maar of je links of rechts van de Saar fietst, het blijft even prachtig. Soms is er erg weinig plek tussen de heuvels waar de Saar doorheen stroomt en dan moeten zowel het spoor, de weg, het fietspad en de rivier de ruimte delen. Als dan ook nog wind er doorheen wil dan wordt het buffelen voor ons. Maar het ging vooruit ! Deze zestigers hebben vandaag een (ruime) zeventiger gefietst (72 km om precies te zijn). We beginnen er in te komen ..