Lago di Garda

Toen we uit onze airco-cabin in de buitenlucht kwamen vanochtend voelde het al meteen warm aan. Snel weg dus van deze saaie camping aan een drukke doorgaande weg. Via wat rustigere wegen dan op onze aanrijroute van gisteren weer terug de stad Verona in want we wilden terug op de Aida route komen. Het alternatief zou namelijk betekenen dat we heel veel uitzoekwerk moeten doen en daar hadden we geen zin in. Het duurde goed drie kwartier voordat we de bebouwde kom van Verona verlaten hadden en we de hectiek van de stad achter ons lieten.

De fietspaden in en rond Verona verdienen een speciale woord van aandacht. Degene die zich hier met de planning van de fietsinfrastructuur bezighoudt is ofwel omgekocht door de autolobby ofwel een sadist van de buitencategorie. Want ondanks dat er overal gewerkt wordt aan de weg en zelfs aan fietspaden, heeft iemand zich veel moeite getroosd om het fietsen zelf zo lastig mogelijk te maken. Een voorbeeld: een nieuwe rotonde waar het gescheiden fietspad in 4 segmenten is verdeeld. Ieder segment begint en eindigt met een setje van 3 beugels waar je alleen doorheen kunt als je bekwaam bent in het ‘sur placen’ want met meer dan 2 km/h kun je er gewoonweg niet doorheen. Dus moet je rechtdoor over de rotonde? Dan 4 x door een hoepeltje springen graag. Wat ook bijzonder is dat op de fietspaden voor in- en uitritten borden staan dat je moet uitkijken voor het kruisende verkeer ipv borden voor het kruisende verkeer dat ze moeten oppassen voor fietsers op een voorrangsweg. We hebben ons best gedaan om ons aan de regels te houden maar dat is niet vol te houden. Dan zaten we nu nog in Verona. Lokale fietsers zijn direct te herkennen want die mijden de fietspaden. Daar staan namelijk zoveel van die paaltjes en beugeltjes en moet je zo vaak wisselen van de ene kant van de weg naar de andere kant (meestal totaal onduidelijk aangegeven) dat je sneller bent als je loopt. Italianen staan niet bekend om hun gevoeligheid voor verkeersborden, die worden gewoonweg genegeerd, maar nu begrijpen we waarom. Het is echt niet te doen.

Verderop op het platteland zijn ze een prachtig fietspad aan het maken dat gescheiden van de weg loopt. Grote stukken zijn al klaar, maar je kunt er niet op. Alle op- en afritten zijn geblokkeerd dus fietsen we op een tamelijk drukke weg (waar niemand zich aan de snelheidslimiet houdt) en zien een maagdelijk fietspad rechts van ons. Grrrr.

Wat we ook rechts van ons zien zijn de Alpen die steeds dichterbij komen. We merken het ook aan het glooien van het landschap. De eerste klimmetjes hebben al weer plaatsgevonden en vandaag zijn we dan ook door de 10.000 hoogtemeters gegaan deze reis. Leuk voor de statistiek.

Het was 5 voor twaalf toen we een restaurantje aandeden voor de lunch. Er was niemand en het personeel was zelf aan het eten maar we konden plaatsnemen. Om 10 over twaalf zat het hele restaurant vol met mensen die in de buurt aan het werk waren. Het menu was simpel: keuze uit 2 primi en 2 secundi platti. Bij zo’n plek weet je zeker dat je goed gegokt hebt en we hebben inderdaad heerlijk gegeten.

We reden een stuk langs de rivier de Mincio die het water uit het Gardameer afvoert richt de Po. Dat was een mooi en lekker stuk fietsen en opeens zagen we (weer) enorme stadsmuren bij Peschiera di Garda. En even later was daar onze eerste blik op het Gardameer omgeven door de hoge bergen van de Alpen. Een prachtig gezicht maar ook een extreem toeristische toestand. Ellen had met grote zorg een camping uitgezocht maar ook deze ontkomt niet aan de gevolgen van een toeristische schaarste: hoge prijzen en krappe plekken. Toch hebben we een mooi plekje direct aan het water gevonden. We kijken uit over het meer en zien aan de overkant de grijstinten van de bergen langzaam vervagen met de ondergaande zon; hij met een biertje in de hand en zij met een Spritz bianco.

Bij het plannen van het vervolg van onze route richting Turijn lijkt het alsof we in een doodlopende steeg terecht gekomen zijn: na het Gardameer zijn er nergens meer campings te vinden op onze route en hotels/pensions zijn hier (voor ons) onbetaalbaar. We zullen iets anders moeten verzinnen en misschien nemen we daar een extra dagje aan de Lago di Garda voor. Wat niet verkeerd is natuurlijk.