Wijn, warmte en wegomleggingen
We lieten ons heerlijke campinkje weer achter ons en zetten koers naar VIcenza. We denken ook niet meer na over het feit dat het blijkbaar normaal is om 40-60 euro per nacht voor een camping te betalen, daarvan wordt je alleen maar chagrijnig, maar de zakenman in mij begint nu toch wel door te rekenen wat een fijn businessmodel dat is voor deze mensen - als trekkende reiziger betaal je namelijk relatief veel te veel voor voorzieningen die alleen door blijvende gasten worden gebruikt. En de spoeling is dun hier, dus de markt van vraag en aanbod regeert ..., een ander verhaal weer.
Wij fietsten weer ‘gewoon’ over mooi dijkweggetjes en (grind-)paden richting VIcenza. We reden langs talloze beken en rivieren met kraakhelder water en volop fauna. We zagen zelfs beverratten (of waren het muskusratten?). Wat een joekels zijn dat !
Vicenza is zo’n (voor ons) onbekende stad waarvan je, als je er eenmaal bent, je afvraagt waarom je hier nooit meer over gehoord hebt. Wat een pracht en praal daar in de binnenstad. Het was toevallig net lunchtijd en Ellen vond natuurlijk weer het beste plekje in town: een Jazzcafé genaamd Borsa waar we met heerlijke muziek op de achtergrond weer lekker pasta’s gegeten hebben.
Het begint ook weer flink warm te worden en de vochtigheid is hoog waardoor het al snel ‘te warm’ wordt. We rijden een echte wijnstreek binnen, dus er is helaas geen schaduw van bomen meer… alleen maar druiven en druiven, af en toe afgewisseld met maïs of iets anders. En: we zaten er al op te wachten, want sinds enige tijd moeten we de achterband van Ellen’s fiets iedere dag oppompen, maar vandaag gaf hij echt de geest. Dus er kwam nog een kort intermezzo bij voor het vervangen van de binnenband. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om nog even met mijn vinger langs de binnenkant van de buitenband de strijken en verdomd, daar zat de boosdoener nog: een piepklein metalen splintertje wat in de buitenband vastzat maar net groot genoeg was om een kleine gaatje in de binnenband te prikken.
Waar we ook op konden wachten waren wegomleggingen. Het was tot nu toe zo goed gegaan dat het statistisch gezien wel een keer moest gebeuren. Nou vandaag hadden we er twee te pakken die allebei een flinke omweg met zich mee brachten. Dus veel te laat en inmiddels met gedimd humeur vanwege de hitte en de drukke wegen vanwege de omleidingen kwamen we aan in Soave. Ook hier weer dat gevoel: ‘waarom hebben we hier nog nooit over gehoord?’. Dit piepkleine stadje waarvan iedereen de naam kent vanwege de wijn is prachtig mooi met boven op een berg een gigantisch middeleeuws kasteel met 23 torens en 3 binnenplaatsen en stadsmuren die vanaf het kasteel naar de oude stad lopen. Maar wij zijn moe en lieten het voor wat het is en liggen nu in een hotelkamer voor een prijs waar we de laatste 5 campings niet van konden betalen … rara politiepet.
