Verona !

Als je twee maanden lang op reis bent kan het natuurlijk niet alleen maar ‘harpen, violen en gitaren’ zijn. Lichaam en geest hebben hun eigen ding te zeggen: meestal hebben ze het fijn en genieten ze van dit avontuur, maar soms hebben ze het lastig. 

En als we onder stress staan gaan we kibbelen, dus dan wordt het er ook niet gezelliger op ;)

Zo was gisteren -achteraf- zo’n dag vol ‘moodswings’: ‘s ochtends na de mooie camping waren we opgeruimd en vrolijk vertrokken, maar aan het einde van de dag waren we er volledig klaar mee - té warm, té veel verkeer om ons heen, we gingen twijfelen of we wel de juiste route hadden gekozen, nl de vrij nieuwe Aïda-route, zelfs of fietsen door Noord-Italië wel leuk is. Want op de prachtige steden die we doorkruisen na (vaak Unesco erfgoed) lijkt de route daartussen vnl. te gaan door bebouwde kom, industriële periferie en agrarisch gebied. En omdat het komende week nog warmer schijnt te worden hier, nemen we wat tijd om ons te bezinnen. We hebben die tijd gelukkig omdat we nog maar ongeveer 450 km hoeven te fietsen tot Turijn. (Sowieso begint het trouwens alweer te voelen alsof we op de terugweg zijn.)

Dus vandaag een korte route gepland naar Verona, zo’n 35 km…Nadat we de imposante stadsmuren van Soave nog een keer goed bekeken (en gefotografeerd) hadden, trokken we via kleine weggetjes westwaarts. Pas na 16 km reden we voor het eerst NIET naast een wijngaard. Daarnaast is de drukke snelweg van Milaan naar Venetië continu aanwezig. Hetzij doordat we erover of eronderdoor moeten, hetzij door de omvangrijke wegwerkzaamheden die hier plaatsvinden. Maar we reden ook langs (snelstromende) beken en rivieren. Altijd met kraakhelder water. Uiteindelijk reden we Verona binnen en dachten we vanochtend nog dat we indrukwekkende stadsmuren hadden gezien, die van Verona zijn een hoofdstuk apart. Kilometers lange gigantische muren begeleiden ons voordat we überhaupt de stad inreden. Maar daar viel ons helemaal de mond open van verbazing. Wat een enorme hoeveelheid goed geconserveerde gebouwen uit de oudheid en de middeleeuwen. De Arena de Verona ... wow. Ouder dan het Colosseum in Rome en nog steeds in gebruik voor optredens (opera’s). Verona mag voor ons wel ‘de openbaring’ van deze reis genoemd worden. Bij Venetië of Budapest hadden we bepaalde verwachtingen maar Verona stond eigenlijk helemaal niet op ons ‘to do’ lijstje, maar nu we er geweest zijn vragen we ons af hoe we zo naïef kunnen zijn geweest. We hadden hier makkelijk 3 dagen kunnen blijven zonder ons te vervelen. Dat er door de smalle straatjes in het oude centrum ook veel schaduw was vandaag mag als bonus meegerekend worden. De Kasteelbrug (Castelvecchio) uit de 14e eeuw is bijzonder om te zien, zeker als je leest dat deze tijdens WOII volledig verwoest is en daarna weer helemaal in originele staat teruggebouwd. Als klap op de vuurpijl stond Ellen er op dat we even binnen gingen kijken in de basiliek van San Zeno. Ik had nog nooit van deze heilige gehoord. Hij blijkt een (donkere) Afrikaanse monnik te zijn geweest rond het jaar 300 die in Verona terecht kwam en opvolger werd van de plaatselijke bisschop toen die overleed. De kerk die naar hem vernoemd is stamt van rond het jaar 1000 en staat vol met kunst uit die tijd. Deze kerk in Romaanse stijl is echt heel bijzonder. Als we niet zo moe (en warm) waren na alle indrukken uit de binnenstad van Verona hadden we hier nog wel wat langer willen blijven. We hopen ook hier nog een keer terug te mogen keren.

Hierna was het echt tijd om onze slaapplaats op te zoeken. Daarvoor moesten we nog even door de (niet zo mooie) buitenwijken van Verona heen zien te komen (spitsuur, weinig fietspaden, veel onderbrekingen en omleidingen) voordat we, moe van alle indrukken, aankwamen in onze gehuurde kampeerhut (met airco !!)

Jeetje … Verona!

We zijn - ondanks de warmte en drukte - overtuigd: fietsen door Noord-Italië (en over de Aïda) is echt wel heel leuk!