De andere knie

Het belooft vandaag weer een stralende (warme) dag te worden. We hebben de plannen omgegooid en steken de Donau over om aan de Noordzijde verder te gaan. We komen terecht in Slowakije. Direct al was de verandering voelbaar. Een mooi fietspad direct langs de Donau, waar we omringd werden met bloemen, rust en fluitende vogeltjes. Op het fietspad zaten hagedissen ter grootte van een rat lekker te zonnebaden op het asfalt, vlindertjes om het compleet te maken. De pollen hadden gedeeltelijk plaatsgemaakt voor niet-vegetarische elementen, oftewel muggen: in wolken hingen ze in de lucht en als je op het verkeerde moment je mond opendeed had je de Aanbevolen Dagelijkse Hoeveelheid proteïnen in één hap binnen.

Toen ik tijdens een klimmetje terugschakelde viel de ketting tussen het tandwiel en de trapas en zat muurvast. Om er beter bij te kunnen heb ik mijn fiets volledig afgeladen en op de kop gezet . De trapper kon niet meer vooruit of achteruit en na lang zoeken vond ik de ‘missing link’ precies op de plek waar de ketting klem zat. Ik kon er dus niet bij. Toen kwam ik erachter dat ik voor het eerst in een aantal jaren de kettingpons thuis gelaten had omdat dat ding nogal zwaar is en ik hem toch nooit gebruikt had… dusss …

Toen kwam Julian langs, een Duitse jongen die bike-packend naar Budapest onderweg was. Hij kon niet direct helpen maar zijn aanwezigheid werkte op de een of andere manier mentaal geruststellend. En terwijl we eerst nog scenario’s aan het bedenken waren hoe we de fiets bij een fietsenmaker zouden krijgen floepte de ketting opeens weer vrij en kon ik de fiets weer gaan opbouwen. Dank Julian dat je stopte om een praatje te maken!

Ondertussen zijn we alweer terug in Hongarije en ronden we ‘de knie van de Donau’. Dat is de bocht die de Donau maakt naar het zuiden zo’n 50 km boven Budapest. We hadden hier vaak over gehoord hoe ongekend mooi en prachtig het hier zou zijn. Waarschijnlijk is die constatering gemaakt door een automobilist of motorrijder want voor fietsers is het een matige ervaring. Op die paar stukken na die ik boven heb benoemd waren de wegen hetzij slecht hetzij saai. Absoluut niet vergelijkbaar met de fietspaden langs de Donau die we kennen van Oostenrijk of Duitsland. Hier heeft Hongarije nog wat werk aan de winkel, want de Donauradweg is een van de meest populaire vakantiebestemmingen in Duitsland en Oostenrijk.

Om de drukke wegen aan de westkant van de Donau te vermijden hebben we over het Donaueiland (Sziget =eiland) gereden. Dit zou een fantastische toeristische trekpleister kunnen zijn maar het lijkt of Hongarije nog niet helemaal door heeft hoe ze toeristen moeten benaderen. De meeste Hongaren die we zien maken geen oogcontact of groeten niet op straat. Als jij wel groet lijken ze heel verbaasd te zijn. Ze komen een beetje naar binnen gekeerd over. Misschien ligt de oorzaak in de voortdurende bezetting door andere heersers zoals de Hunnen, de Turken, De Oostenrijkers en in latere tijden de Duitsers en de Russen. Ik weet het niet, maar het contrast met de 10 km die we door Slowakije reden was groot. Daar zei iedereen op straat goedendag.

Nu staan we op een camping aan de Donau. Hier is volgens mij sinds de val van de muur niets meer aan gebeurd. Er is ook een soort hostel en als je daar de reviews over leest dan bedenk je je twee keer om daar naar toe te gaan. (Zit nu vol met middelbare schoolkinderen). De camping is minder erg, maar alles is gedateerd. Echt ouwe meuk. En dat het zien we meer in Hongarije. Het is moeilijk in te schatten of er echt geen geld is of dat het ze niets kan schelen, maar ik weet zeker dat ook hier met een kapitaalinjectie een prachtige camping van gemaakt kan worden waar ook west-Europeanen met plezier naar toe zouden komen.