Maribor

Met pijn in het hart verlieten we onze camping aan de oostgrens van Slovenié en zetten koers naar Maribor. Een flink aantal kilometers voor de boeg dus we waren vroeg op weg. We gebruiken Komoot als onze route adviseur en deze stelt zelden teleur. Maar omdat we het heft zelf in handen willen hebben proberen we altijd nog wat ‘verbeteringen’ aan te brengen aan de gedane suggestie. Dit leidt zelden tot succes. Zo ook vandaag. We maakten een aanpassing die volgens ons veel korter én mooier zou worden dan de voorgestelde route van Komoot. Na een paar honderd meter al sloegen we linksaf een grindpad op. Dat brengt de gemiddelde snelheid flink naar beneden dus of het echt sneller gaat worden, dat was nog te bezien. Toen even later op dit grindpad hellinkjes (en afdalingen) van +10% opdoemden wisten we dat Komoot alweer de betere optie was geweest. Maar, we zijn mensen, dus de volgende keer denken we het weer beter te weten dan de computer, denk ik.

Ondanks (dankzij?) deze ongemakken reden we toch een prachtige route vandaag. We gaan beginnen aan de Drava bike route, of Drauradweg zoals die in Oostenrijk heet. Eerste doorkruisten we Ormoz waar de Drava net niet gezien kon worden door de bebouwing. Even later zagen we wel water maar dat was het Kanal HÈ Formin wat naast de Drava is gegraven. Vanaf het fietspad zie je (weer) geen water want je kijkt tegen een dijk aan. Toch was het landschappelijk interessant. Het is een agrarisch gebied maar stukken interessanter dan in Nederland waar je maïs, aardappelen of bieten ziet naast al het grasland. Hier zie je echt alle gewassen die je ooit op de middelbare school hebt geleerd en nog een paar: gerst, rogge, tarwe en haver maar ook maïs natuurlijk, en druiven en aardbeien, pompoenen, aardappelen en nog een aantal die we niet hebben kunnen determineren. Het is super gevarieerd, soms lijkt het wel op strokenteelt. Ik moest denken aan iets wat Miro ons gisteren vertelde aan de wijn: tot aan de val van het ijzeren gordijn was in Slovenië de landbouw volledig coöperatief ingeregeld: je had de boeren (producenten), de verkopers en de coöperatieve banken die voor het geld zorgden. Het was een goed werkend ecosysteem wat zichzelf in stand hield. In de jaren negentig kwamen de grote kapitalistische bedrijven die via de politiek druk gingen uitoefenen op de boeren en de coöperaties. Daar zijn er nu weinig meer van over en veel boeren zijn ‘slaaf’ geworden van de banken, net zoals in Nederland. Miro is bewust klein gebleven als wijnboer maar ziet dat veel collega’s nu alleen maar opgejaagd worden door de banken om meer, meer, meer.

Ergens vandaag draaide onze route opeens van het asfalt met een bocht steil omhoog een zandpad op. Ellen schakelt de verkeerde kant op en valt helemaal stil. Bovenop de heuvel staat een Zwitser die hard begint te lachen. Haha, zegt ie, dat is mij ook wel eens overkomen. Hij is de helft van een Zwitsers fietsstel, die de Drava bike route de andere kant op rijdt. Weer even zo’n leuke korte ontmoeting die je alleen als reizende fietser meemaakt.

Wij zijn ondertussen nog steeds op zoek naar de Drava want we rijden nu al een uurtje of wat over de Drava bike route maar we zien maar weinig van de Drava. Pas tegen de tijd dat we Maribor binnenrijden ontvouwt de Drava zich in volle glorie. Het is een schitterende rivier ondanks het feit dat het slechts een zij-instromer is van de Donau.

Onze camping heeft een bordje VOL bij de ingang staan, maar meteen eronder een bordje dat er wel nog plaats is voor voetgangers en fietsers met tentjes. Haha, dat zal ze leren, die lui met campers en caravans.  Doorrijden maar, wíj́ gaan hier lekker onze tent opzetten.