View on Venice

We lieten de camping in Caorle graag achter ons, waar je de hoofdprijs betaalt voor een klein plekje pal onder een felle straatlantaarn, en koersten richting Venetië. In de dorpen waar je doorheen rijdt is er altijd wel een fietspad naast de doorgaande weg, maar zou gauw de bebouwde kom ophoudt, houdt ook het fietspad op en dan moet je maar even zien wat je doet. Dat levert soms rare en gevaarlijke situaties op. Wat überhaupt eigenaardig is, is dat fietsers die op een voorrangsweg rijden, geen voorrang hebben op zijwegen of in/uitritten. Als er een zijstraat komt staat er een bordje ‘einde fietspad’ en aan de overkant staat er weer een blauw bord met een fietser er op. De bordenmaker heeft goede zaken gedaan zullen we maar zeggen..

Maar hoe dichter we Venetië naderen hoe mooier het wordt. We reden langs de langune over écht mooie fietspaden - hier hebben ze hun best gedaan, zelfs een pad met een soort van houten vlonder. Je fietst eigenlijk boven het water en in het water zie je eindeloos veel leven in het heldere water. Veel waterplanten en vissen, die lijk je zo met hand uit het water te kunnen scheppen zo veel zijn het er. Er zijn vissers die dat letterlijk nemen want we zagen op veel plekken enorme netten ( 20x20 meter ?) die blijkbaar onderwater liggen en dan via enorme stellages opgetrokken worden. In het midden is er dan een soort tuitje waar de vis dan eruit gehaald wordt. Geen idee waar ze dan op vissen.

Rond de lunch komen we aan bij Punta Sabbioni waar onze waterbus naar het eiland Lido vertrekt. Daar ligt namelijk onze camping. Voordat we aan boord gaan hebben we nog net even een lokale eetgelegenheid gevonden. Helemaal vol met wegwerkers die hier de nieuwe wegen aan het aanleggen zijn. Het was een typische eetgelegenheid waar als je binnenkomt denkt dat je in een snackbar staat, maar dan opent de waard een deur naar het ‘echte’ restaurant en dan blijken daar een man of 30 aan tafel te zitten. De ober is lekker Italiaans lomp, maar het eten was geweldig! Toen we bij het veerpont aankwamen waren ze bezig de hekken voor onze neus te sluiten. We konden nog net mee en voor we het wisten waren we echt onderweg naar Venetië. Nog een klein half uur om Venetië langzaam dichterbij te zien komen.

We zijn nu officieel aangeland maar hebben nog niks van het ‘echte’ Venetië gezien. We kamperen op Lido, een eiland dat (volgens ons) een beetje zoals Amsterdam-Noord is voor Amsterdam: de echte Amsterdammers kunnen zich niet meer veroorloven om in de stad te wonen (of willen dat niet meer vanwege de vele toeristen) en moeten nu met een veerpont naar ‘de stad’. De binnenstad van Venetië schijnt een openlucht museum te zijn geworden (net als Amsterdam) waar alleen nog maar toeristen zijn of rijke buitenlanders die er hun trouwfeestje houden (Bezos). Morgen zijn we die toeristen… haha. (Trouwen hebben we al gedaan, been there done that ;)