Ik zie de zee!

Het had vannacht geplensd en de vooruitzichten waren niet gunstig. Dus even hebben we nog getwijfeld of we nog een nachtje zouden blijven, maar toen toch de stoute schoenen aangetrokken en ingepakt voor een flinke tocht van 75 km naar zee.

Direct na het verlaten van Gorizia moesten we een pad langs een kanaal volgen dat vol stond met plassen water en ook nog eens ruim voorzien van stenen en keien. Dat haalde de snelheid er flink uit en even hebben we nog getwijfeld om om te keren toen we door plassen gingen die zo diep waren dat je met je trappers onder water stond. Het alternatief was een drukke weg zonder fietspad, dus dan maar natte voeten..

Gelukkig werd het pad gaandeweg wat beter en konden we onze route naar de zee hervatten. Met weemoed keken we af en toe achter ons naar de bergen van de Julische alpen maar de voorspelde regen bleef uit en richting zee werd de lucht steeds blauwer. En toen we eenmaal aankwamen bij de Adria en Aida fietsroute werden de wegen en fietspaden aanzienlijk beter. De Isonzo (voorheen Soča) is nog steeds de dominante factor in de omgeving en is alleen nog maar in kracht toegenomen sinds Slovenië. Het water wordt gebruikt voor irrigatie en we zagen meerdere waterkracht centrales.

Bij Marina Julia kwamen we voor het eerst oog in oog met de Adriatische zee. Voor ons allebei een primeur. En hoewel de geur onmiskenbaar zilt was en het blikveld gevuld met blauw deed het gebrek aan golven afbreuk aan het ‘zeegevoel’. Toch is het een prachtige omgeving met veel natuur met mangrove bossen en veel eilanden en moerassen. Een delta die grotendeels een beschermd natuurgebied is. Ondanks dat we onderweg veel en zeer grote campings tegenkwamen fietsen we toch grotendeels alleen over de fantastische fietspaden door dit gebied. Ook hier is in de loop der tijd veel ingepolderd. Soms lijkt het een beetje op onze eigen Hollandse polders maar als je dan aan de horizon de hoge bergen van de alpen (noord) en de julische alpen (noord-oost) ziet dan weet je dat je ver van huis bent. De stapelwolken boven deze bergen en Triëst aan de overkant herinneren ons eraan dat we de juiste beslissing genomen hebben om te gaan fietsen vanochtend want op één klein miezerbuitje na hebben we een heerlijke fietsdag gehad met 24°, een heerlijke zon en een lekker briesje.

Nu zitten we op een camping op een eilandje dat we via een lange dijk van 5 kilometer wisten te bereiken, komende vanaf het plaatsje Grado. Daar telden we ruim duizend bootjes aan de steigers, klaar voor het komende seizoen. Ook de eindeloze hoeveelheden parasols aan het strand geven aan dat ze hier in het hoogseizoen veel volk verwachten. Wij genieten nu nog van de relatieve rust.