Aangekomen bij Start

Vanochtend afscheid genomen van onze superlieve gastgevers Iris en Manfred. (We love you!)

Op naar München Hauptbahnhof. Dat viel nog even tegen gezien de eindeloze hoeveelheid stoplichten en de omleidingen vanwege alle activiteiten in de stad. We kwamen erachter dat de ÖBB (Oostenrijkse Spoorwegen) een aanpassing hadden gemaakt in ons reisschema waardoor we in Salzburg nog maar 11 minuten hadden voor de overstap. Voor ‘normale’ reizigers is dat geen probleem maar wij reizen met fietsen und Gepäck. De trein had bovendien een extreem krappe en lastige ‘fahrradstelle’ waarbij je je fiets moet ophangen aan een haak in het voorwiel. Er was echter maar één plek, terwijl we voor 2 gereserveerd hadden. Er was nog een plaats aan de andere kant van de wagon, dus daar heb ik mijn fiets maar opgehangen. De uitdaging ontstond dus in Salzburg waar we efficient-om-geen-tijd-te-verliezen 2 fietsen moesten uitladen, dan snel 8 koffers naar buiten gooien, op de fiets zetten en naar de lift rennen waar inmiddels een rij stond. Vooraan in de rij stonden de twee conducteurs die ons hadden bezworen dat we de aansluiting ‘gemakkelijk’ zouden halen. Ik vroeg hen of ze nog steeds zo zeker waren dat we de aansluiting zouden halen en toen ze de rij achter zich zagen stonden ze knarsetandend hun positie vooraan in de rij aan ons af waardoor we net op tijd de trein naar Mosonmagyoróvár gehaald hebben…. Pfew dat was krap, ook omdat deze Railjet trein zo mogelijk een nog krappere ingang had waardoor je de fiets echt de bocht om moest wurmen om bij de fietsplaatsen te komen. De fietsplaatsen zelf waren wel zeer goed en de trein was comfortabel. Met soms 230 km/h sjeesden we langs de noordkant van de alpen richting onze trein-eindbestemming.

Een vrouw met een duidelijke behoefte om een gesprek aan te gaan ging naast ons zitten met haar twee konijnen (!). Daarover kunnen we nu een heleboel vertellen maar dan vrees ik dat we jullie net zo vervelen als zij ons.

Aangekomen in Mosonmagyaróvár kregen we een deja vu van de ondergrondse stationstunnel zonder lift. We moesten al onze tassen en fietsen de trap af sjouwen en aan het einde weer omhoog. Zelfs míj́n knieën vonden het genoeg voor de dag. Gelukkig was onze Airbnb niet ver. Een luxueus plekje dat met liefde en aandacht is ingericht: twee airco’s en twee 60” TV’s in een ruimte van geen 30m2, alles nieuw. We hopen dat deze gastgevers hun dromen kunnen waarmaken! 

We hebben de fles Prosecco die we gisteren van Harald hadden gekregen in de koelkast gelegd en zijn naar een klein barretje aan een rivier gegaan om even Buiten te zijn en een biertje/snack te nuttigen. Het was er ‘outdoor’ gezellig. Anders dan in Duitsland of Oostenrijk waar alles meestal tot in de puntjes is verzorgd is dit hier wat ruwer, meer chaotisch, misschien is ‘authentieker’ het juist woord. Wij houden er van.

Terug in het appartement konden we de fles prosecco eindelijk opentrekken en het moet gezegd worden, de hoge verwachtingen die Harald had gecreëerd werden  volop waargemaakt. Heerlijk! (Harald, stuur je een doosje door naar Leiden? Haha)

Ellen had bij aankomst in de Airbnb haar voet opengehaald aan een aluminium rand tussen de tegel- en de laminaatvloer. Deze plek is echt vijandig voor haar. Twee jaar geleden brak ze haar pols en nu loop ze met een grote pleister op haar voet … Morgen gaan we snel weg, onze eerste dag écht op de fiets, en koersen we naar Gyor, wat hier uitgesproken wordt als Gjor. Op naar meer gezegende oorden (voor Ellen dan).