Drie dagen München

Onze eerste volle dag in München stond in het teken van de Residenz. Stel je daarbij een kasteel voor van exorbitante proporties, midden in de stad. Het telt 130 kamers (!) waaronder een tiental kamers die de ‘schatkamers’ werden genoemd. Het kasteel was eigendom van de familie Wittelsbach waar we om onverklaarbare redenen nog nooit van hadden gehoord. Toch heeft deze familie sinds 1180 een grote politieke invloed gehad in Europa en keurvorsten en koningen geleverd aan het Beierse hof. Ook in Nederland waren ze niet onbekend, denk aan Jacoba van Beieren en Willem V. Enfin, ze hebben een paar honderd jaar de tijd gehad om een indrukwekkende verzameling kunst bij elkaar te schrapen, want dat zijn ze tot 1918 blijven doen. Met als gevolg dat je meer dan 2 uur nodig hebt om alleen de afstand af te leggen (zonder te stoppen en te observeren) langs alle pracht en praal. Ellen merkte op dat de afstand tussen de sociale upperclass en het klootjesvolk in die tijd zo ongeveer was zoals het nu is met onze superrijken. Ik vroeg me daarbij af wat ‘onze’ superrijken achterlaten voor het nageslacht (zoals deze Wittelsbach familie) want ik zie de mensen over 100 jaar niet in de rij staan om een Bugatti of een superjacht te bewonderen. Die liggen dan al lang op de schroothoop. Of ben ik nu te cynisch?

Vooraf aten we vlakbij de Residenz op de Viktualienmarkt lekkere Wurst mit Semmel en nadien in Zur Franziskaner hebben we een gelijknamig biertje gedronken en een salade en ‘leberkäse’ gegeten. Genoeg toeristische uitspattingen voor één dag, we hebben ons goed vermaakt!

Dag twee had wederom een museum op het programma: Pinakotek der Moderne (er is ook een oude). Ellen wilde graag daar het recente werk van Richter bekijken. Deze beroemde schilder is inmiddels al zo oud dat het schilderen niet meer lukt, maar hij kan nog wel tekenen. Dat zijn tekeningen nu tentoongesteld worden heeft op Ellen natuurlijk een sterke aantrekkingskracht. Behalve Richter was er nog veel meer te zien in dit gigantische museum. Zo veel dat we op een gegeven moment de maximale belasting van ‘de knie’ bereikt hadden en de fietsen weer opzochten. We reden door de Englischer Garten. Ook hier weer de verwondering over hoe groot de zaken hier in München zijn. Met 375 hectare is het groter dan het legendarische Central Park in Manhattan. Het is, zoals de naam al zegt, aangelegd volgens de Engelse landschapstuinen uit de 18e eeuw, met meanderende beekjes, meren, uitgestrekte velden en veel bomen, zeg maar bossen. Het is Hemelvaartsdag én droog, dus tout München was op de been om een wandeling te maken. Het was trouwens ook vaderdag hier, maar daar heb ik zelf weinig van gemerkt.

Ergens in het noordelijk deel van het park ligt de Biergarten Aumeister waar we met Sissy en Harald hadden afgesproken. Het was erg fijn om hen te zien en spreken, en morgen zijn we uitgenodigd om bij hun ‘thuis-biergarten’ in Ismaning een originele brotmahlzeit te komen nuttigen. Nu al zin in.

Op de terugweg nog even de magen afgetopt met een Beierse dis van Brauhaus Dicker Man (ook hier was weer het predikaat ‘groot’ van toepassing) en nu dus uitbuiken op onze kamer bij Manfred en Iris. Stiekem krijgen we al zin in onze eigen gezonde ‘homecooked’ kampeersalades …   

Onze derde dag in München stond in het teken van een fietstour door de stad. We zagen de rafelrandjes van de stad waar meestal erg leuke en creatieve initiatieven te zien zijn, zo ook in München waar we een schip bovenop een spoorbrug tegenkwamen. Maar ook de serene rust van een oud kerkhof was de moeite waard. Toen door naar het Hofbrauhaus, een ‘must see’ in München, maar door het mooie weer en de vrije dag (dag na Hemelvaart) was het er poepiedruk. Fotootje schieten en wegwezen dus. Bovenop de normale drukte in de stad was er een concert van Dua Lipa, wat blijkbaar veel bezoekers trekt en de voetbalfinale tussen iets uit Engeland en iets uit Italië. Veel bobo’s in de stad dus met te grote auto’s en geblindeerde ramen.

Gauw weer de Englischer Garten opgezocht en langs de oever van de Isar naar Ismaning gefietst waar we Harald en Sissy weer ontmoeten in ‘hun’ lokale Biergarten Zur Mühle. Volgens het oorspronkelijke concept van een Biergarten kun je er drinken maar mag de waard geen eten aanbieden en moet je je eten zelf meebrengen. In sommige Biergarten is dat nog steeds zo, zoals deze. Sissy en Harald hadden een heerlijke mand met eten meegebracht en zo zaten we onder de kastanjebomen met zonnig weer te genieten van goed eten, goed drinken en goed gezelschap.

In de avondkoelte terug naar huis door weer de Englischer Garten en zo hebben we toch nog een flinke 40km in de benen zitten. Training zullen we maar zeggen. Bij thuiskomst werd de deur al opengehouden door Iris en Manfred en werden we met een stuk taart naar onze kamers gestuurd. Mooie afsluiting van de dag.

Resumerend München: alles aan München is groot: de Englischer Garten, de Residenz, het Hofbrauhaus, grote bierglazen en grote porties eten. Er is veel groen en er wonen schijnt heel prettig te zijn (als je het kunt betalen). Door de bombardementen in de oorlog is er niet echt een ‘altstadt’ maar toch zijn er veel plekjes die geborgenheid bieden. Er wordt nog steeds hard gewerkt aan de stad wat te merken is aan de grote aantallen ‘baustellen’ her en der in de stad. Daar moet je omheen zien te kijken en zo te zien betekent het ook dat er straks nog meer en betere fietspaden zijn. Maar bovenal zijn de mensen die we ontmoet hebben allemaal erg aardig en behulpzaam geweest. Dit worden mooie herinneringen.