Eclectisch Budapest

Dag 1

Vandaag onze eerste dag in Budapest en dat viel heul niet tegen. Alles wat we eerder over Hongaren hebben gezegd moet in een ander daglicht geplaatst worden. Hongaren op het platteland zijn stug en stuurs, Hongaren in Budapest zijn optimistisch, open en aardig. Deze dag begon met een bezoek aan de bekende bibliotheek van Budapest. Helaas is de leeszaal overdag gesloten voor publiek en zijn we er aan het einde van de dag niet meer aan toegekomen. In het weekend is deze sowieso dicht. Voor een volgende keer dan maar.

Toen via de drukke wegen richting De Markthal van Boedapest. Er zijn hier en daar al echte fietsstroken aangebracht op de wegen maar nog niet overal. Er zijn ook al aardig wat fietsers en die houden het tempo er goed in. Dan zijn er nog de elektrische fietsen (waarbij er niet getrapt hoeft te worden) en de elektrische steps die soms met onvoorstelbare snelheden (45 km/h plus) door het verkeer sjezen. En af en toe een motorrijder die de fietsstroken wel handig vindt om het autoverkeer in het halen. Maar we geraakten heelhuids bij de Hal. In veel plaatsen zie je dat de oude markthallen nog steeds in gebruik zijn, maar dan vooral als ‘toerist trap’. Zo ook deze, maar het gebouw zelf is meer dan de moeite waard. 

Vervolgens richting de joodse buurt waar veel gezelligheid heerst. In ‘Twentysix’ zaten we in een adembenemende binnenplaats waar mediterraan eten werd geserveerd. Nu dus eens geen vette worst met aardappelen (ook lekker) maar iets verfijnder eten. Het was heerlijk en de ambiance van een vol binnenplaatsje wat supergoed was aangekleed maakte het helemaal af.

Toen richting de Basiliek van St. Stefanus. Stefan was de eerste koning van de Hongaren en hij is later heiligverklaard waardoor hij in het hiernamaals als ‘Sint’ door het leven kon gaan. De Hongaren waren eerst een volk van nomaden en het heeft heel lang geduurd voordat ze een echte hoofdstad hadden. Vandaar dat er in Budapest weinig te vinden is uit de middeleeuwen of ouder. De meeste bekende gebouwen zijn van de 19e eeuw. Maar er is toen wel volop gebouwd en nu, met de naoorlogse wederopbouw, staat er een eclectische stad waar grandeur, kitsch en 20ste eeuwse zakelijkheid naast elkaar bestaan. Er is nauwelijks of geen hoogbouw wat de stad helemaal ten goede komt. Wij waren blij verrast.

Nadat we de pracht en praal (inclusief een huwelijkszegening) van de Stefanus hadden ondergaan fietsten we naar de linkeroever waar een holocaust gedenkteken staat in de vorm van schoenen aan de kade. De joden die tijdens WOII op deze plek werden gefusilleerd moesten vooraf hun schoenen uittrekken. Gruwelijk en Indrukwekkend om te zien.

Daarna waren we moe en gingen we terug naar de joodse wijk waar de zogenaamde ‘ruïne bars’ zijn. Deze zijn gebouwd in vervallen en verlaten gebouwen. Naast een uitgaansgebied voor locals ook een enorme toeristentrekker, helaas ook voor ‘stag party’s’ waar er velen van gaande waren. Meestal een enorm treurige aanblik, maar goed. Eén bar was zo slim om buiten aan te kondigen ‘no stag parties’, wat ons betreft was het de beste reclame op dat moment. Daar nog lekker wat gegeten en gedronken en toen terug naar het hotel.

Maar niet voordat we het eerste Kolodko beeldje gezocht en gevonden hadden. Kolodko is een Oekraïens-Hongaarse kunstenaar en inmiddels een fenomeen, zie zijn werk als een soort 3D-variant van Banksky. Hij laat middels guerrilla-art zijn kleine bronzen fantasy-achtige-beeldjes achter op schijnbaar willekeurige plekken in Budapest. Ze zijn klein en heel leuk om te ‘spotten’.

Dag 2

Vandaag begon onze dag aan de overkant: Buda. Op de fiets het water over en daar nog even onze volgende Kolodko meegepikt. Meteen aan de andere kant begon het klimmen. Ellen zette een (elektrisch) tandje bij en ik schakelde een tandje terug (gelukkig zonder problemen deze keer). Op de eerste heuvel kwamen we bij de Citadel die jammergenoeg in de steigers stond, iets wat we hadden kunnen weten, maar desondanks balen. Toen weer door naar de volgende highlight, de ‘Buda Castle’. Ook deze stond grotendeels in de steigers maar toch was het het bekijken waard. Ook hier weer: GROOOT! Veel lopen dus en het was druk vanwege het pinksterweekend. Het kasteel bestaat uit een groot aantal gebouwen, onder andere de National Gallery van Hongarije, maar ook de presidentiële ambtswoning waar net een wisseling van de wacht plaatsvond. Ik dacht dat Orban de president was van Hongarije maar dat blijkt een vergissing. Het blijkt ene meneer Sulyok te zijn, Orban is de premier.

Er worden veel gebouwen gerestaureerd, maar niet met originele materialen (denk ik) want er werd volop met beton gewerkt waar later een zandstenen gevel tegen gemaakt wordt. Het zal wel sneller en goedkoper zijn, maar vaak blijken oude bouwtechnieken toch verrassend veel innovatieve aspecten hebben. Bij de restauratie van het binnenhof bijv. hebben ze ontdekt dat er nog altijd functionele isolatie aanwezig was van 125 jaar geleden, gemaakt van zeegras.

Door naar de Matthiaskerk die vooral bekendheid geniet door het mooie dak en het Vissersbastion. Daarna al de geklommen meters weer van ons afschuddend (remmend eigenlijk) terug richting Donau en oversteken naar de Andrássy Utca die uitkomt op Hösök tere (Helden plein) waarachter Várisliget (het stadspark) ligt. De weg er naar toe is lommerrijk en links en rechts liggen statige villa’s, vaak door ambassades in gebruik genomen. In het park was een soort food-truck festival gaande waar we even gebruik van moesten maken (we waren er toch…)

Het Hösök tere-plein is natuurlijk weer grooot en links en rechts voorzien van (Griekse) tempelachtige gebouwen waar musea in gehuisvest zijn. Een van die musea (het Mücsarnok) hebben we bezocht: er was een mooie tentoonstelling getiteld “Experimentum’ over ene Pál Nagy en zijn volgers, heel boeiend. 

Daarna waren we er (lees: nog steeds 32 graden hier!) klaar mee en ‘deden’ we op de terugweg nog één Kolodko voor we weer in ons hotel-met-airco aankwamen. Hier hebben we even een avondje niks … heerlijk.

Zo, dag 3 zit er ook bijna op, en we kunnen er kort over zijn: er is vandaag niets gebeurd mensen, doorlopen maar!

Als we het dan toch even moeten samenvatten: ontbijt in het hotel, wasje gedaan in een hyperhippe waszaal van dit studentenhotel waar je met een app de wasmachines/drogers bedient. Daarna hebben we samen de route voor de komende dagen doorgenomen wat zeker aan de andere kant van het Balatonmeer geen sinecure was.

We hadden gepland (vanwege een tip van Manfred, onze host uit München) te gaan eten in Café New York. Reserveren kon echter niet meer en tot 18:00 was het ‘first come, first serve’. Aangezien we gisteren al de rij op straat hadden gezien (nogmaals, het is Pinksterweekend) moeten we dit feestje helaas aan ons voorbij laten gaan. In een lokaal restaurant hier in de wijk (Mischenko Kitchen in de leuke groene straat Tompa u.) hebben we ook prima gegeten en ondertussen is het weer hier een beetje omgeslagen. Geen 33° meer, maar 25 en harde wind. Er vielen zelfs een paar spetters regen maar toen waren we al weer terug op onze kamer. We gaan nu inpakken om morgenvroeg Budapest achter ons te laten en richting Balaton te fietsen. Nu al zin in !