Buba

Budapest - Balaton, dat is de richting van vandaag. We nemen afscheid van onze hotelkamer die de afgelopen 3 dagen ons thuis was en fietsen de stad uit. Het is nog koel, een graad of 16, heerlijk fietsweer dus, maar wel met lange mouwen. De schillen van de stad ontvouwen zich: eerst de binnenstad, dan de ‘zuid-as’ van Budapest gevolgd door de woonblokken van sociale woningbouw. Daarna de suburbs met vrijstaande huizen, dan steken we de autosnelwegen over die Budapest met de rest van het land verbinden en dan wordt het stil. Ruimte voor de vogels om zich te laten horen en het landschap laat haar glooiende contouren zien.

We volgen de EuroVelo 14 (EV14) richting het Balatonmeer en zijn verbaasd over de goede kwaliteit van deze fietsroute en de perfecte bewegwijzering. Nog een vooroordeel over Hongarije dat we aan de wilgen kunnen hangen. We zien uitgestrekte akkers, soms tientallen hectaren groot, met bermen die vol met bloemen staan. Het pad meandert in de driedimensionale ruimte en een flinke wind geeft verkoeling voor de stijgende temperaturen.

Er wordt op deze Pinksterdag redelijk veel gebruik gemaakt van deze fietsroute, meest door mensen met haast (lees: wielrenners). Je hoort ze soms met elkaar praten en de taal klinkt als Fins met een Italiaanse tongval. Geinig maar niks van te verstaan/begrijpen. Na een kilometer of 35 moet er al behoorlijk geklommen worden en dienen de eerste wijngaarden zich aan. We naderen een van de grootste wijngebieden van Hongarije en tevens een van de oudste. De Romeinen hadden al door dat hier goede wijn werd verbouwd.

Na zo’n kleine 75 km en bijna 600 hoogtemeters komen we aan op onze camping aan het Velence meer, een voorproefje van het Balatonmeer een kilometer of 50 verderop. Vanwege Pinksteren zijn alle winkels dicht en moeten we ons ‘alweer’ door een horeca etablissement laten bedienen…

Het is hier in principe een super toeristische omgeving maar doordat het zo koud is (volgens de Hongaren dan, het is een mooie 22°) is het erg rustig. Op een terrasje aan het water raken we in een boeiend gesprek met Adam en zijn vrouw Dora, een Hongaarse stel. Ze zeggen dat we het stugge van de Hongaren niet verkeerd moeten interpreteren. Men is volgens hen een beetje bang om met buitenstaanders contact te maken omdat de meesten geen buitenlandse taal machtig zijn en daarmee het gesprek zouden belemmeren. Dan liever helemaal niets zeggen, maar in principe zijn ze wel heel aardig, aldus Adam. Hij wilde echt dat we een goede indruk kregen van de Hongaren en Hongarije.  Verder lieten ze doorschemeren dat ze niet echt 100% vrijuit kunnen/willen praten vanwege de politieke situatie. Toch gaan ze morgen demonstreren en ze denken dat veel Hongaren inmiddels genoeg hebben van Orban en zijn kornuiten. Het was fijn om dit verhaal te horen en bevestigd te krijgen wat we al vermoeden.

Wat ook resoneerde was het verhaal in de Volkskrant (5 juni) van Frank Heinen over vakantie/reizen/fietsreizen. Wat hij schrijft is precies hoe wij ook tegen onze reizen aankijken. Als je de mogelijkheid hebt kunnen we het aanbevelen.

Morgen moeten we een fietsenmaker opzoeken voor Ellen’s fiets. Er lekt iets in de hydraulische leiding van de achterrem. Dat is niet handig en er is speciaal gereedschap voor nodig om dat te fixen. Hopen dat we morgen een fietsenmaker vinden met het juiste gereedschap (en tijd..)