Effe serieus

Omdat we over deze (rust)dagen niet veel te melden hebben, doen we het eens anders: een blogje van Ellen, die als altijd meer de tobber is van ons twee. Dus even geen fietsfutiliteiten maar een reflectie op … 

… het ‘Nieuws,’ dat we deze maanden op afstand bekijken en beleven. Het maakt ons niet vrolijk. Verbijsterend hoe de mensheid steeds weer in dezelfde valkuilen lijkt te stappen. Hebben we dan niets geleerd van wat er pakweg 100 jaar geleden in Europa is gebeurd? Bij de NAVO-top moesten we denken aan Chamberlain en zijn ‘Peace in our time’. Hoe het zit met zelfverdediging, en of we onszelf/Europa nu wel of niet moeten bewapenen, daar zijn we nog niet helemaal over uit. Hopelijk kunnen we als we terug zijn ons oor daarover bij Lotte te luisteren leggen, die zich op gemeentelijk niveau sterk maakt voor het “perspectief van bewoners” en actie voert tegen (de gevolgen van) de neoliberale machten en krachten. Lot, ga zo door!! 

Want dat de ‘gewone’ mens de dupe wordt van de huidige polariserende roeptoeterende machthebbers, dat is wel duidelijk. Zij die leven in Ivoren Torens laten het uit de klauwen lopen, en wie vangt de klappen op (oftewel: gaat het leger in, kan haar/zijn familie niet meer opzoeken, kan de boodschappen niet meer betalen, moet de schuilkelder in, moet zijn/haar/hen geaardheid verbergen)? Juist ja …

Het raakt ons persoonlijk (nog) niet, en daar zijn we dankbaar voor. Maar het komt wel dichterbij. 

Onze buurtgenoot Setareh is ziek en had gehoopt dat haar ouders die in Iran wonen haar de komende maand zouden kunnen ondersteunen bij haar behandeling. We hadden afgesproken dat zij in juli in ons huis konden logeren. Helaas hebben zij geen visum gekregen door de pas uitgebroken oorlog. Haar zus was al in Nederland en heeft wel een tijdje in ons huis gezeten; zij is nu weer terug naar Teheran maar rechtstreekse vluchten gaan niet meer en haar reis (net als die van Thomas Erdbrink) ging via vele omslachtige omwegen. We hoorden net dat ze na 2 dagen onderweg zijn weer veilig bij haar gezin in Teheran is aangekomen. 

Ook onze Israëlische fietsvrienden moeten leven in een land dat door zekere politici weer in een langdurige oorlog verwikkeld is geraakt.

Onze Kiki die haar wetenschappelijke carrière in de VS voortzet, moet aanzien dat diezelfde VS de door haar zo geliefde Wetenschap ondermijnt.

Intussen fietsen we verder, wetend dat je als gewoon mens niet anders kunt doen dan bijdragen waar je kan en proberen een goed leven te leiden. Want zo zou het toch moeten zijn: dat de mensen die de macht naar zich toetrekken hun talenten inzetten om de gewone mens een goed leven te laten leiden ipv de boel voor eigen gewin te laten escaleren. 

Zo, dat moest er even uit.

Nu verder met wasje doen, fiets repareren, nog een tekening verkopen (dankzij het onvolprezen http://www.tekenkabinet.nl), offertes maken (gaat ook gewoon door), tekenen, zwemmen, kampeersalades maken, lezen, Vedanta-cursus bijhouden, en spritzers en biertjes drinken terwijl we de regen uitzitten en de benen en knieën nog wat laten rusten.

Tot morgen!