De groene draad

De route van vandaag was enerverend, verrassend, vermoeiend en prachtig. De Drava was onze leidraad in een smaragd groene kleur. Op een paar stukken na waar we over een drukke weg moesten gaan fietsten we over bospaden, grindpaden of asfaltwegen met weinig verkeer.

Ondanks dat we gisteren uitgebreid de route van vandaag en morgen hebben bestudeerd waren we blijkbaar één ding vergeten: hoogtemeters. Met een afstand van ongeveer 60 kilometer en een idee van, pak ’m beet 400 hoogtemeters leek dit een redelijk gemakkelijke dag te worden. Toen we rond de lunch nog maar een gemiddelde snelheid van 13 km/h hadden dachten we: oh, dan wordt de rest van de dag lekker sjezen… not !

Het was een permanente op en af, met hellingen tot 18% (I don’t shit you!) en in totaal hebben we 960 hoogtemeters gemaakt. We zijn compleet gesloopt maar ook trots dat we dat nog blijkbaar nog kunnen. Wel hadden we een extra stop nodig om Ellen’s accu bij te vullen want 960 is toch meer dan de accu, plus reserve accu aankunnen. Het aardige was, dat we door deze stop weer andere fietsers hebben leren kennen. Zij waren net als wij op zoek naar een plek om wat te drinken. De twee gelegenheden in het dorp waren beide gesloten, maar er bleek iets verder op aan de Drava een café te zijn dat open was. Daar kwamen we elkaar weer tegen en zij nodigden ons uit aan hun tafeltje. Geweldig weer om zo spontaan mensen te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen. Het zijn Slovenen die in de omgeving van Bled wonen. Toen ze hoorden dat wij die kant op gingen werden we meteen uitgenodigd om bij hen te overnachten. Slovenië blijft je verbazen.

Over verbazing gesproken: het landschap hier rondom de Drava is spectaculair. We fietsen vanuit Maribor eerst naar onze piek van de dag op 540 meter en daarna blijven we op en neer gaan tussen 350 en 500 meter. Soms zitten we naast de rivier, dan weer fietsen we er 100 meter boven met super stijle hellingen en dan zie je die mooie groene stroom onder je. Er omheen niets anders dan bossen. Alles hier in de buurt draait om bossen en hout. Overal zie je houtdrogerijen, houtzagerijen, palletfabrikanten of houtopslagplaatsen, als het maar met hout te maken heeft.

De volgende verbazing is dat er zo weinig voorzieningen zijn voor fietsers op deze fantastische route. Weinig drinkgelegenheden of slaapplekken, althans voor fietsers. We zagen een camping maar dan moet je nog even 400 m extra klimmen. Dus nu toch weer in een pension. De airco is een luxe van de buitenklasse, want als het buiten rond 19 uur nog steeds meer dan 30° is en iedere porie in je lijf is bezig met het afvoeren van vocht om af te koelen dan is een kamer van 22° een godsgeschenk.