Remweg

Deze dag stond in het teken van de remmen van Ellen (‘s fiets). Eén van de nieuwe hydraulische remmen die ik speciaal voor deze reis gekocht en gemonteerd had blijkt kapot te zijn (lekt). Het leek destijds me een goede keuze om ook voor Ellen hydraulische remmen te hebben want ik heb ze ook op mijn fiets en dan hoef je dus alleen onderdelen voor één type rem mee te nemen. Vorig jaar heb ik vaak de remblokken van Ellen’s fiets moeten vervangen. Dat is een klein maar smerig klusje waar je iedere keer ontzettend vieze handen van krijgt. Dus ik besloot dat Ellen ook over moest naar hydrauliek met het bewuste risico dat, als ze onderweg kapot zouden gaan, ik het niet zou kunnen repareren. Mijn hydraulische remmen zitten er al jaren op en hebben nog nooit problemen opgeleverd. Maar nu zitten we dus met een kapotte hydraulische rem. Spijt als haren op mijn kop.

De eerste fietsenmaker die we opzochten was op zich heel aardig maar kon ons niet helpen, althans het zou 2 à 3 dagen duren voordat de benodigde onderdelen binnen zouden zijn. Op naar de volgende. Dit was een goed geoutilleerde winkel in Székesfehérvár waar we attent en alert werden geholpen en samen kwamen we tot de conclusie dat de snelste oplossing was om deze rem te vervangen door een klassieke mechanische rem. Even anderhalf uur in een lunchcafé gezeten en toen konden we weer verder. De oude rem hebben we in een doos gedaan, samen met een vest van Ronald en een vest van Ellen (veel te warm hier) en naar onze buren in Leiden gestuurd (dank alvast Nanine en Daan!)

Toen - om half 3 ‘s middags) snel de route naar de Balaton afgemaakt. Dat was geen sinecure want er waren nog wat klimmetjes nodig om bij de Balaton te komen. (Nb Je mag geen Balatonmeer zeggen, want ‘ton’ in het Hongaars betekent al ‘meer’). En het duurde tot op de laatste kilometer van de fietsdag voordat we het meer écht konden zien. Dat komt deels doordat het met begroeide heuvels is omringd en omdat er overal vakantiehuizen aan de oevers zijn gebouwd die je het zicht op het meer ontnemen. Maar toen we er uiteindelijk vrij zicht op hadden (op onze camping) was het een klein geluksmomentje. Daar zaten we dan aan het grootste meer van midden-Europa (zoals ze zelf zeggen) en iedere meter vanaf huis hier naar toe hebben we gefietst (de reis van 2023 included). Even dacht Ellen nog aan een duik in het meer maar toen zagen we een klein slangetje de kop boven water steken en de behoefte aan een zwemexercitie was opeens weg.

De komende dagen rijden we langs de noordkant van de Balaton wat een gebied is dat bekend staat om zijn wijn(-cultuur). Niet zo bekend in Nederland maar er zijn hier net zo veel wijnhuizen als aan de oevers van Moezel (als het er al niet meer zijn).

Nog even een laatste woord aan onze lieve zwager Peter die vandaag onder het mes gegaan is voor een nieuwe knie: toitoitoi Peterke, nog even rustig blijven dan kun je daarna weer dansen als vroeger !