Bye Bye Balaton

Vandaag rijden we voor het laatst langs de Balaton, een mooi moment om te reflecteren. De Balaton heeft eigenlijk niks speciaals, geen ‘ohhh-factor’. Komt dat door het gebrek aan golven? Op zich is het prima toeven hier. We hebben nauwelijks gemotoriseerde vaartuigen gezien, wel enkele surfers en hier en daar een zeilboot (wel heel veel zeilboten aan de steiger). Het meer is weliswaar best groot maar heel ondiep, gemiddeld 3 meter en 12 meter op z’n diepst. Dat betekent dat het in de zomer snel opwarmt en blijkbaar vindt iedereen het fijn om in warm water te badderen want er is ongelooflijk veel toerisme hier. Er worden volop (vakantie-)huizen gebouwd langs de waterkant, dus er zal flinke animo zijn voor een huis aan de Balaton. 

De fietsroutes aan en rondom de Balaton zijn ook dik in orde. Goed bewegwijzerd en vaak met goed asfalt. Alleen op die plekken waar dat niet het geval is, is het ook intens treurig: de plooien en korsten van het gebroken asfalt zorgen voor flinke klappen op het frame van onze fietsen. De snelheid wordt ook behoorlijk gedempt omdat we continu moeten remmen voor weer een opengescheurd stuk asfalt. Er lijkt een groot verschil tussen de (rijke) toeristenplaatsen en de plattelands-oorden die blijkbaar geen budget hebben voor het onderhoud.

Dan rest het ons nog te verwonderen hoe de mensen zelf zijn. De opmerking van Adam ten spijt van een paar dagen geleden blijven we ons verbazen aan de weigering om contact te maken. Een voorbeeld: we komen aan bij een barretje en parkeren onze fietsen bij het terras (zodat we ze goed in de gaten kunnen houden). Een groep mensen aan een tafeltje zitten uitgebreid onze fietsen te bekijken en te bespreken (nemen we aan). We zitten naast hun, maar niemand van deze groep maakt oogcontact met ons, laat staan dat ze iets tegen ons zeggen. Het is alsof je niet bestaat. Fietsers die je onderweg tegenkomt zijn gemakkelijk te herkennen: als ze net voordat je ze passeert opeens de andere kant op kijken of naar hun display van hun elektrische fiets of strak naar de einder turen dan zijn het Hongaren. Als ze ‘hallo’, ‘hello’ of ‘hi’  (terug-)zeggen dan zijn het toeristen. Ik neem van Adam aan dat het geen ongastvrijheid is, zo ervaren we dat ook niet, maar het blijft een vreemde gewaarwording.

Zoals gezegd was het een heerlijke fietsdag, met aangename temperaturen en niet te veel wind. De laatste 3-4 kilometer van vandaag reden we zelfs door een prachtig stuk bos dat eindigde bij de ingang van onze camping. Dat zijn de momenten dat je het fietsen naast een drukke weg snel vergeet ...