The sound of silence

Deze vrijdag de dertiende startte met een klap. Een klap van een autodeur. Onze buren op de camping hadden blijkbaar besloten vroeg te vertrekken vandaag. Op zich geen probleem als je dat doet met inachtneming van het tijdstip, in dit geval 6:30 uur. Deur auto open/dicht, deur caravan open dicht, auto starten de caravan 2 meter verplaatsen, auto uit, deur open/dicht, caravan deur open dicht. Goed hoorbaar overleg met vrouwlief, deur open/dicht. Enzovoorts. Even na zevenen trok de schaduw van hun caravan over onze tent en reden ze weg. Toen kwamen de bosmaaiers, nog echte tweetakt-jongens. Ook was onze tent niet ideaal gepositioneerd ten opzichte van de opkomende zon waardoor de temperatuur al snel opliep in onze tentje. Het was 07.15 uur, tijd om er uit te gaan ...

We vertrokken vandaag vanuit Hévíz, een plaatsje dat haar beroemdheid te danken heeft aan een heetwaterbron met thermaal bad. Deze vijver, midden in het dorp wordt permanent verwarmd door een bron waardoor de watertemperatuur in de zomer tot 37° oploopt en in de winter nooit onder de 27° komt. Er zitten ook geneeskrachtige mineralen in het water en dat verklaart het grote aantal ouderen dat hier bivakkeert. De Romeinen wisten al dat het hier goed badderen was! Wij bewaren het bejaarden-zwemmen echter nog even voor later. 

Na Hévíz krult de weg flink omhoog en de kwaliteit van de EV14 flink naar beneden. Weg zijn de gescheiden fietsstroken. Vanaf nu delen we de weg met het snelverkeer. Gelukkig zijn we buiten het toeristische gebied van de Balaton beland en is het verkeer een stuk rustiger. Toch komen de gele hesjes weer tevoorschijn en zitten de helmen goed verankerd op ons hoofd.

Op de valreep nog even een paar zaken over de Balaton rechtzetten: ons eerdere enthousiasme over de grote hoeveelheid wijnvelden is drastisch afgenomen. De laatste dagen hebben we nauwelijks meer wijnranken gezien. Ook de wijnhuizen die we langs onze route gezien hebben waren niet erg uitnodigend. Dus ofwel we hebben hier iets gemist, ofwel er zit hier nog wat verbetering in het vat.

De route van vandaag was erg ‘agrarisch’. Enorme graanvelden, zonnebloemvelden en grasvelden afgewisseld met grote stukken bos. Dit alles in een glooiend landschap. Best wel aardig maar niet speciaal, zeker niet als je op een weg rijdt waar je 70 mag en men minimaal 100 rijdt. Gelukkig houdt (bijna) iedereen gepaste afstand.

Veel huizen in Hongarije hebben een vierzijdig dak (pyramide) en ze hebben allemaal (zonder uitzondering) een hek. Geen hek tegen dieven/inbrekers, maar gewoon een hek van anderhalve meter hoog. Letterlijk allemaal. Soms staat er een hond achter te blaffen naar ons. Veel fietsers zullen ze hier niet zien, en achter hun hekje voelen ze zich veilig/stoer. Misschien dat die hekwerken ook iets zeggen over de Hongaren zelf? Ze blijven een mysterie…

Aan het einde van de middag kwamen we aan in Csehimindszent waar we een huisje geboekt hebben. Dat kwam omdat we bij het voorbereiden van de route (in de hotelkamer in Boedapest) in deze buurt een camping-lacune ontdekten terwijl we ongeveer hier een overnachting nodig hebben. Het blijkt een gehucht te zijn met één winkel die om 17 uur dichtgaat en in het weekend niet open is. Dus onze inkopen voor het avondeten en ontbijt ingeslagen en met overvolle tassen op zoek naar ons appartement (apartman in het Hongaars). Google maps gaf al geen duidelijk beeld van waar het was en toen we de straat inreden zagen we een grindpad dat aardig omhoog liep en waar nergens huizen te bekennen waren. Ik moest even denken aan die scams van mensen die appartmenten geboekt (en betaald) hadden die helemaal niet bleken te bestaan. Toch maar doorgefietst en na een paar honderd meter zagen we warempel een huis. Nog een paar honderd meter verder zag ik een hek dat ik herkende van de foto’s. Via een sleutelkluisje kregen we toegang tot ons huis. Wow… dit hadden we niet zien aankomen: een groot huis met 2 ruime slaapkamers, alle voorzieningen (inclusief sauna) boven op een berg met een adembenemend uitzicht. En bovenal: stilte. Er is hier niemand, je hoort niets anders dan vogels en Ellen zag net nog een vos door de tuin lopen. Dit is zo bijzonder dat we geen een, geen twee maar drie dagen hier blijven. We gebruiken Ellen’s knie als excuus, want die heeft rust nodig… haha.

Aangezien we de komende dagen waarschijnlijk helemaal NIETS gaan doen, zal er ook weinig geschreven worden. Tenzij er weer belangrijke zaken te binnenschieten die we willen delen natuurlijk.